وقايع نگاری در مورد خودم چقدر سخته راستش اگه ميخواستم راجع به تحولات فکريم
بنويسم برام خيلی راحتتر بود تا اينکه در مورد بيوگرافی ام صحبت کنم ....ولی
چاره چيه ... قول داده ام و بايد عمل کنم .......
در يک روز بهاری در دامنه های مغرور و سر بفلک کشيده سبلان در شهر اردبيل بدنيا
آمدم در سال ۱۳۴۲درست در اول فروردين مثل ماهی سال تحويل ..با سال تحويل ما هم
پريديم به اين روزگار .....مامانم ميگفت که اسم تورا در خواب به من گفتند .... ولا
ميخواستم اسمتو بذارم حسن و برادر کوچکترم رو حسين ....ولی چون تو خواب گفتند...
حسين گذاشتم .... دخترم به فال و اينجور چيزا خيلی علاقه داره و هی انواع فال راجع
به متولدين فروردين ماه برام مياره و ميخونه و من تابه حال به يکيش هم گوش نداده ام
که ببينم فالم چيست ..!؟
تا دیپلمم را بگيرم در اردبيل بودم و و در سال ۶۰ از دبيرستان جهان علوم دیپلم
رياضی گرفتم و متاسفانه سالی بود که انقلاب فرهنگی شده بود و دانشگاهها تعطيل بود و
رفتيم سربازی .... زمان جنگ بود و آن هم اوايل جنگ ...و خلاصه ما هم دينمونو به اين
مملکت ادا کرديم ... بعد از سربازی موقعی که ميخواستيم کنکور شرکت کنيم دوستان گير
دادند که برو تجربی شرکت کن و...و مهندسی فايده نداره و ...دکتر بشی بهتره
و....خلاصه اونقدر مخ مارو خوردند که چاهار ماه مونده به کنکور تصميم گرفتم که
تجربی شرکت کنم ....
و خلاصه سرتونو درد نيارم از دانشگاه شهيد بهشتی تهران از رشته دندانپزشکی قبول شدم
و وارد دانشگاه شديم يادم مياد کنکور را تهران شرکت کرده بودم و محل امتحان دانشکده
ادبيات دانشگاه شهيد بهشتی بود .... بعد از امتحان از درب خروجی که ميخواستم خارج
بشم دوستان به من ساختمان شيک و بزرگی را نشون دادن و گفتن اين دانشکده دندانپزشکيه
و ... بهترين دانشکده خاور ميانه است و ....و ما هم همان موقع در دل آرزو کردیم که
...کاش ...و خدا نيز به ما محبت کرد و شد آن چيزی که ميخواستم .... از اون بهتر
اومديمو در درکه با يکی از دوستانم که در رشته اقتصاد قبول شده بود يک خونه در درکه
کرايه کرديم و ما که عاشق کوه و کوهنوردی بودم ديگه از اين بهترنميشد هر پنجشنبه و
جمعه کوه بوديم و ...صفا.....
ترم ۵ بودم که با مامان
فرح (همسرم )آشنا شدم دانشجوی ترم يک !در رشته روانشناسی در اصفهان بود بود و.....
همشهری و.....بعد از ازدواج انتقاليش را گرفتم و اومد دانشگاه خودم .... دوران
دانشجويی جالبی داشتيم ...يککمی سخت بود ولی به شيرينی اش می ارزيد ....ترم ۹ بودم
که دختر اولمون (شيدا) بدنيا اومد.....
درسامون که تموم شد با
توجه به تسهيلاتی که برادرم فراهم کرده بود برای طرح رفتيم بندر عباس و و رفتنم
همان و ماندگار شدن همان..... ۱۲ ساله که بندريم و حالاحالا ها قصد رفتن نداريم .
....ميگن خاک بندر گيرايی داره و هر که ميآد موندگار ميشه ...... ولی اردبيلی ها
فکر ميکنن بندر تبعيدگاهه ... هر وقت که تابستان و عيد به شهرمون ميرم به من ميگن
هنوز بندری ...!انگار زندانيم و منتظر آزادی منن..!
دختر دومم (نوا )در
بندر بدنيا اومد و مثل بندری ها سبزه و با نمکه انگار محل تولد تو ژن آدم هم اثر
ميذاره .....همسرم عاشق اين اسم بود از اول ازدواجمون ميگفت اگه دختر دار شديم
اسمشو ميذارم نوا.... ولی موقع تولد دختر اولمون خانواده هامون تو ذوقمون زدن و
... نشد ..... دختر دوم ديگه نداشتم کسی حرفی بزنه و.......خانمم به آرزوش رسيد
....
خلاصه ۱۱ ساله که مطب
داری ميکنم و الحمدالله زندگی آروم و خوبی داريم خانم خوبی دارم ... ميشينه توی
خونه ... ميدوزه دونه دونه ... میپوشم خوشگل ميشم ... مثل دسته گل ميشم .... عاشق
دخترامم و از دنيا هم بيشتر دوستشون دارم ....رشته اصلی ورزشيم کوهنودی است و سه
شنبه ها و جمعه ها هم با همکارا فوتبال بازی ميکنم و تابستونها هم تا وقت گير
بياورم ميرم استخرو و شنا .....
ديگه بستونه ..... باز
هم ميخواهيد بدونيد.....!؟ تشريف بياريد بندر تا بيشتر بدونيد همينقدر بسه .....
بقول خاتمی عزت زياد
